Kompresor obrazów

Każda fotografia zawiera więcej informacji, niż potrafi rozróżnić oko. Kompresja znajduje tę nadmiarowość i ją usuwa: powtarzające się wartości koloru na czystym niebie, szczegóły jasności w cieniach, które oko odczytuje jako jednolite, wariacje w skali, której nikt nie analizuje. Zostaje znacznie mniejszy plik, który wciąż czyta się jako ten sam obraz.

Ile można usunąć, zanim różnica stanie się widoczna, zależy od obrazu. Portret z rozmytym tłem kompresuje się ogromnie; gęsty zrzut ekranu z małym tekstem albo zdjęcie pełne ostrych krawędzi i drobnej tekstury ma mniej nadmiarowości i szybciej pokazuje artefakty. Dlatego dwa obrazy o identycznych wymiarach zachowują się różnie przy tym samym celu.

Formaty stratne, takie jak JPEG, WebP i AVIF, trwale odrzucają informacje w zamian za znacznie mniejsze pliki. Formaty bezstratne, takie jak PNG, porządkują dane efektywniej, nie odrzucając niczego, więc obraz pozostaje identyczny piksel po pikselu, ale możliwe zmniejszenie ma wyraźną granicę.

Dla fotografii kompresja stratna jest niemal zawsze właściwa: oszczędność jest duża i przy rozsądnych ustawieniach niewidoczna w normalnym rozmiarze podglądu. Dla logotypów, diagramów i zrzutów z tekstem lepszy jest zwykle bezstratny PNG, ponieważ artefakty gromadzą się dokładnie na twardych krawędziach, gdzie są najbardziej widoczne.

Obrazy są zwykle najcięższym elementem strony internetowej, często cięższym niż HTML, CSS, JavaScript i fonty razem. To pierwsze miejsce, w które warto zajrzeć, gdy strona wydaje się wolna.

Zbyt duże obrazy wpływają bezpośrednio na Largest Contentful Paint, jedną z metryk Core Web Vitals Google. Obraz nagłówkowy wczytujący się trzy sekundy opóźnia moment, w którym odwiedzający widzi użyteczną stronę, a na połączeniach mobilnych efekt się wzmacnia. Trzy zmiany działają niezawodnie: kompresja do sensownego celu, dostarczanie obrazów w wymiarach, w jakich są naprawdę wyświetlane, oraz preferowanie WebP tam, gdzie kontrolujesz kod.

Formularze przesyłania często narzucają twardy limit. Aplikacje o pracę, portale uczelniane, dokumentacja wizowa i rejestracje egzaminacyjne zwykle ograniczają zdjęcia i skany podpisu do 20 KB, 50 KB, 100 KB lub 200 KB i bez wyjaśnienia odrzucają wszystko powyżej.

Ponieważ ustawiasz tutaj wyraźny rozmiar docelowy, a nie procent jakości, spełnienie tych limitów jest proste: wpisz maksimum podane przez formularz i pobierz wynik. Jeśli portal podaje też wymiary w pikselach, najpierw przeskaluj, a potem skompresuj — wynik będzie wyraźnie czystszy niż wciskanie zdjęcia w pełnej rozdzielczości do bardzo małego pliku.

Ponowna kompresja już skompresowanego JPEG pogarsza go. Każde przejście odrzuca trochę więcej, a straty się kumulują, więc zawsze pracuj na oryginale najwyższej jakości, a nie na pliku, który przeszedł proces już kilka razy.

Zapisywanie fotografii jako PNG to kolejny częsty błąd: wynik jest często kilka razy większy niż równoważny JPEG bez widocznej korzyści. I nie ma po co kompresować znacznie poniżej potrzeby: jeśli formularz dopuszcza 200 KB, wciskanie obrazu do 40 KB bez powodu kosztuje widoczną jakość.